Raport z Lwowa cz.2

We Lwowie łatwo jest porozumieć się z mieszkańcami, można po polsku pytać o drogę, trafimy bez kłopotu nawet jeśli zapytany odpowiada nam po ukraińsku. Radzę zwiedzać Lwów z co najmniej dwoma przewodnikami, najlepiej jednym napisanym przez ukraińskiego autora. Dowiemy się, że w Pałacu Potockich hucznie bankietowała polska szlachta, zadumamy się nad odpowiedzią radzieckiego kosmonauty indagowanego przez małego chłopca, o to czy widział za chmurami Boga, a pytanie padło właśnie w muzeum ateizmu (dziś muzeum religii). Ciekawe historie miejskie są okraszone niezmiernie ciekawymi uwagami, bardzo interesującymi choćby w kontekście stosunków dzisiejszych polsko-ukraińskich. Nie wszystkie są przeznaczone dla polskiego turysty szukającego we Lwowie tylko śladów polskości. Ale ja chciałam ogarnąć cały Lwów, z jego wszystkim odsłonami, przynajmniej tymi najbardziej dla miasta charakterystycznymi.

Uderza mnie, zauważony także przez innych polskich turystów, widok tłumu lwowian nie tylko na Prospekcie Swobody, ale w parkach, na skwerach, ulicach. Mam wrażenie, że duża część lwowskiego życia towarzyskiego i rodzinnego rozgrywa się na parkowych ławkach, w ogrodach. Na ławkach gra się w warcaby lub szachy, zawiązuje sojusze, spiskuje, flirtuje, czemu sprzyja lipcowe słońce. Dawno nie widziałam tak wielu ludzi wyległych na ulice, w nastroju radosnego oczekiwania, pomimo wszystko: ciężkich warunków materialnych, powszechnie krytykowanej sytuacji politycznej, a może właśnie wbrew temu. Dziwnie to kontrastuje z ogólnym wrażeniem uśpionego, ale jak widać, ciągle żyjącego miasta.

by etekst.info

Menu